27 februari – 12AM

Place to be: Sint‑Amandsberg, een rustige, groene wijk aan de rand van Gent, bekend om zijn historische gebouwen, parken en residentiële sfeer. Het biedt een serene omgeving, net buiten het drukke stadscentrum, ideaal voor een intiem restaurant als Commotie.

Dit restaurant begon ooit als pop-up in Kortrijk en Gent, maar vond sinds 2020 hier zijn vaste stek. Chef Thomas Gellynck en sommelier Lara De Vlieger brachten er hun gedeelde visie samen: een keuken die draait rond open vuur, seizoensproducten, wildpluk, fermentatie en wat er uit de eigen tuin komt.

Hier heb ik nu es volledig zin in: weg van wildpluk, benieuwd naar de fermantaties verwerkt in de gerechten én wat bereid wordt op ‘open vuur komt dus rechtstreeks ter tafel.

Ik word verwacht om 12u, maar ik ben er wat vroeger omdat ik alvast enkele indrukken wil opdoen van de (lege) zaal en de actie in de keuken, de mise en place, de chef, de gastvrouw en zijn team ontmoeten om  de aankomst van mijn mystery guest goed voor te bereiden.

Een rijzige poort gaat open en daarachter prijkt een riante villa. Lara komt me tegemoet met een hartelijk welkom en neemt me mee naar het restaurant. Oh, naast de villa een bijgebouw en de ingang naar het restaurant… Een serieuze verbouwing lijkt me hier aan de orde.

De zaal is van de gang afgesloten door een gordijn en als die opengaat: wow, zo’n prachtige ruimte, wat een mooie  lichtingeval, wat een groene omgeving.

De sfeer voelt warm, bijna alsof je in hun living aanschuift. Het interieur is minimalistisch, Japans geïnspireerd, met  natuurlijke materialen. Alles klopt zonder dat het gemaakt aanvoelt.  Ik zie een open keuken, de eettoog, vis en vlees die aan de ketting hangen te wachten om vermoedelijk op dat open vuur bereid te worden. Het team is in alle rust aan het werk.

Chef Thomas ontvangt mij eveneens hartelijk met een knuffel en een zoen – een gevoel van waardering overvalt mij.  Thomas vertrouwt mij toe: mijn team begint normaliter om 10u maar omdat jij kwam samen met een mystery guest, zijn ze hier om half acht begonnen. Cool, denk ik, en deze gedachte heeft niets met mij te maken maar met de toewijding van chefs medewerkers!

Commotie, 

noch onrustige

beweging,

noch rumoer!

Stel je voor: ik had een geheime missie gepland in Commotie, zoals altijd voor GAAN ETEN…  Mijn mystery guest — jawel, niemand minder dan Werner Loens, ex-inspecteur Michelin en Directeur Benelux — zou langs komen. Het plan was simpel: hij stuurt me een appje, ik ontmoet hem buiten, en samen lopen we terug naar binnen waar Lara, op haar charmante wijze, hem zou verwelkomen. Daarna zou de introductie met de chef volgen. Alles liep… eh, niet helemaal zoals gepland. 😅 Plots gaat het gordijn open, stapt Werner binnen en mijn zorgvuldig uitgekiende verrassing? Foetsie! Het spontane karakter van het moment had ons volledig te pakken. We hebben gelachen — en ja, ontmoeting opnieuw want die zou ik ‘filmen’. Lara zou wat  improviseren en een beetje faken zodat alles alsnog volgens plan verliep. HEen hilarisch moment, onvergetelijk én puur menselijk. Soms zijn de beste ontmoetingen juist die waarin je plannen een beetje in de soep lopen.

Werner en ik gaan terug naar buiten en hij doet all the way ‘afslof’, iets wat hij goed kan, hoewel het toen bijna 40 jaar ‘Anoniem aan Tafel’ was.

Lara begeleidt ons aan tafel en al snel komen de andere gasten binnen en geraakt het restaurant helemaal vol. Dat zegt toch iets. Hier wordt duidelijk graag gegeten. Werner en ik kijken elkaar even aan — benieuwd naar wat zou volgen.

De lunch start ontspannen, met een woordje uitleg van Lara, erg vriendelijk en spontaan, haar eigenzelve!  Werner kiest als apero voor een huisgemaakte Negroni, ik ga voor een mocktail en geef direct mee dat ik bij de lunch ga voor de non-alcoholische pairing. Dat voelt voor mij juist aan: ik wil helder proeven en vooral toch ook helder bij hoofd blijven. 👌

SMAKELIJK!

Even later komt sommelier Naomi  langs om haar wijnselectie toe te lichten. Werner pakt het zoals ik hem nu al een beetje beter ken: hij gaat niet voor de volledige wijnpairing maar vraagt of een 2-tal wijnen mogelijk zijn die het hele menu kunnen dragen. En dat kan bij Commotie! Ik vond het mooi om te zien hoe flexibel daarmee werd omgegaan. Naomi staat stevig in haar schoenen en licht haar keuzes rustig en met kennis toe.

Vanaf dat moment voel ik dat ik hier echt op mijn gemak kan zitten. Je kijkt recht in de open keuken waar de chef op open vuur werkt. Geen show, wel focus. Alles wordt met een vanzelfsprekende naturel bereid en geserveerd. Dat maakt het aangenaam: het voelt niet geforceerd.

De smaken zijn gedurfd zonder moeilijk te doen. Frisse zuren, fermentaties, lokale seizoensproducten. Soms verrassend maar in balans.  Elk bord dat voor ons neerkomt, is gewoon mooi om naar te kijken.

WAT BLIJFT HANGEN!

Wat me opviel, is hoe lichtvoetig alles op tafel werd gebracht,  zorgzaam en subtiel, de chef die ook heel dikwijls een gerecht inzette en ons wat uitleg gaf.  Een erg aangenaam verloop van onze middaglunch!

Bij sommige amuses had ik het gevoel dat een extra toets kruiding bepaalde smaken nog net iets meer had kunnen laten spreken.  Tegelijk vroeg ik me af of dat niet net een bewuste keuze is — om het hoofdingrediënt in zijn puurste vorm te laten spreken, zonder het te willen oversturen. Maar mijn tafelgenoot gaf het aan nog voor ik het überhaupt durfde zeggen. Mijn mystery guest is dus op dat vlak de ‘ervaringsdeskundige pur sang’.

Werner glimlachte bij het hoofdgerecht: “ Sabine, luister: het mag zo goed zijn dat je er eigenlijk nog niet klaar mee bent. Mijn visie is liever één gerecht minder, maar  iets royaler op het bord”, — het is een gedachte die zachtjes bleef hangen.

Er waren voor mij enkele gerechten die blijven hangen.  De oester met vlierbloesem en haringkaviaar was zo’n moment. Heel apart voor een niet-frequente oestereter. Het was  duideljk een favoriet van Werner: “Dit is zo’n goed idee, ga ik thuis ook uitproberen”.

De knolselder met oud Bellie en zwarte truffel (de opbouw heb ik op video vastgegelegd)  bracht die diepe, aardse tonen. Groenten staan hier ook centraal.  Geen bijrol, maar hoofdrol.

En dan een enpluske*, het signatuurgerecht van de chef:  de ratte aardappel met karnemelk en kaviaar — een gerecht dat al van bij de start op de kaart staat.  Zacht, romig, met dat kleine zilte accent dat het helemaal af maakt. Je begrijpt meteen waarom dit blijft.

Rode biet in een dessert was voor mij een primeur! Megalekker! 

Na het menu wachtte mijn mystery guest, Werner Loens, nog een opdracht: zijn getuigenis. Daarvoor mochten we ons even terug trekken in de privéwoning van Lara en Thomas.

De ultieme afsluiter van de gastronomische lunch : de kofffie, werd er geserveerd met enkele heerlijke huisgemaakte friandises: tarte tatin met appel, cannelés met boshamoiongon miso, praline van duindoornbes en een amandelcakeje met pecanoot.

Werners oog viel er meteen op en ja de mijne ook… Effe snoepen en dan klaar voor het antwoord op de volgende vraag:

Werner, hoe was deze gaan eten voor jou? 

Werner: “Al die jaren heb ik nooit iemand afgeschrikt,” zei hij. “Ik zat anoniem aan tafel, een gast als een ander. Nu mag ik effectief feedback geven — en dat zal ik doen.” Toen stonden Lara en Thomas al naast ons: “Graag, mijnheer Loens. Feedback? Heel graag. En wil je dan ook je boek signeren?” Werner glunderde. De chef ook. Die twee begrepen elkaar.

Wat ik vooral onthoud? De naturel en gastvrijheid van het team, in combinatie met een stijlvolle, serene omgeving. Ik stapte buiten met goesting om nog eens terug te keren. Niet omdat ik honger had — wel omdat ik benieuwd ben hoe deze keuken verder beweegt

TELEFOON

Bellen of mailen

+32 495 32 59 79

info@commotiegent.be