26 maart – 12AM

Gaan eten in Kachtem, een deelgemeente van Izegem in West-Vlaanderen.  Geen grootstedelijke drukte hier, wel een plek waar mensen doelgericht naartoe kunnen rijden. Voor iets goeds. Voor iets dat blijft hangen.  En je kunt er nog gratis parkeren dichtbij…

Op het dorpsplein kun je er niet naast kijken. Op de hoek een historisch gebouw met fraaie gevel dat doet vermoeden dat hier ooit een dorpscafé was.  En ja, klopt! Hier was het authentieke volkscafé Beythem Statie,  uitgebaat door de familie Hoornaert,  waar mensen elkaar ontmoetten en het leven zich traag en gemoedelijk afspeelde. Daarnaast trekt een oxiderode serre meteen de aandacht. De nieuwe constructie werd gebouwd tegen de flanken van het oude café.  Er is geen breuklijn, maar een overgang.

Hierbinnen speelt zich het verhaal af van VONK GASTROBAR waar nu vuur, product én tijd elkaar ontmoeten. In de keuken van chef Bart Hoornaert draait het om streekgebonden seizoensproducten die hun weg vinden naar de houtskooloven, de Mibrassa. Gebakken, gegrild, gegaard—altijd met vuur als filter, als techniek én  als keuze.

Broer Stijn Hoornaert bewaart hier mee die andere laag van het verhaal—de organisatie, de structuur, de ruggengraat achter de schermen. Stijn runt bovendien ook feestzaal ’t Hoornaerts, die rechtstreeks verbonden is met de gastrobar via de centrale voorbereidingskeuken.

Vonk Gastrobar. Een naam die bij mij verwachtingen schept als in iets met energie, met warmte. Maar ook: iets dat kan overslaan… of net niet.

Ik ben iets vroeger gearriveerd. Zoals altijd. Even de ruimte voelen, kijken hoe een service zich stilaan opbouwt. De mise-en-place, de eerste bewegingen, de onmtoeting met de chef nog vóór de eerste gasten binnenkomen.

De deur gaat open en ik word hartelijk ontvangen door Frederik Slock, de zaalverantwoordelijke en rechterhand van chef Bart.  Frederik is ook verantwoordelijk voor de informele sfeer en de bediening in de serre-gastrobar. Naast hem, is er sommelier Sara Neirinck die mij ook heel open en op een naturelle manier verwelkomt.

Met een zelfzekere enthousisaste soepelheid nemen Sara en Frederik mij direct mee in het Vonkverhaal.

Er is een open keuken waar bij de start van de middag, het vuur al zacht aanwezig is. Zonder veel woorden is het keukenteam aan de slag. Ieder zijn taak en het is er rustig. Bijna niemand stoort zich aan mijn aanwezigheid want op dat moment zweef ik doorheen de hele zaak op zoek naar foto’s en clips.

Het is ook hier dat de signatuur van de zaak zich stilaan laat voelen. Werken met de houtskooloven, met directe hitte, met dat subtiele randje rook dat een product dat tikkeltje meer diepte geeft. Geen truc, wel een keuze.

Het interieur balanceert ergens tussen strak en warm. Hout, licht, ruimte. Geen overdaad, maar wel karakter. Alsof alles hier een reden heeft om er te zijn.

DE MYSTERY GUEST

Voor deze editie van Gaan Eten nodigde ik iemand uit die het horecaondernemen ademt, maar er tegelijk ook speels mee omgaat. We kennen elkaar al een behoorljke tijd van toen we nog allebei in onze mediakinderschoenen stonden. Altijd een blij weerzien.  Toen ik vroeg of hij voor mijn volgende Gaan Eten mijn tafelgenoot wilde zijn, aarzelde hij geen seconde.

Wim Ballieu —de founder van Balls&Glory, njamchef, foodlover, podcaster ‘De Winkel van Wim’ én met grote voet aan wal bij onze Noorderburen.

Wim is vooral iemand met een duidelijke visie op smaak en beleving en ik vond deze chef de ideale gast om met mij Vonk te ontdekken.

Vonk Gastrobar

Vuurgedreven Keuken

Intieme serre-ervaring

We worden naar onze tafel begeleid. We zijn de eerste gasten, maar al snel daarna komen er gasten bij. Een ‘kalme’ middag wordt gezegd als een soort van verontschuldiging, terwijl ik dit voor mijn opdracht zalig vind! iedereen herkent direct mijn tafelgenoot behalve aan de ronde tafel achter ons waar enkele dames met een gezegende leeftijd moeten nadenken… Als ik uitleg wie deze BV is, onstaat er direct een spel van vraag en antwoord. Ah ja, Wim vanop tv…

Wim is een man van de ‘doorsnee burger’. Hij beantwoordt de vragen van de dames én gaat aan de praat met de andere buren terwijl ik hem even alleen laat om de actie in de keuken te filmen.

Uiteindelijk stel ik heel snel vast  mensen hier duidelijk niet per ongeluk maar doelbewust deze gastrobar kiezen!  ‘We komen hier dikwijls’, ‘Het is hier altijd lekker!’, fluisteren ze ons toe.

Oh ja? Wim en ik weten wat ons te doen staat. Deze ‘gemoedelijke’ sfeer blijft bovendien gedurende de hele lunch aanwezig. Geen stijf gedoe. Wel aandacht.

Wat Vonk typeert, wordt al snel duidelijk. Dit is geen klassieke fine dining, maar ook geen gewone gastrobar. Het zit ertussen. En net daar wordt het interessant.

De keuken van Bart Hoornaert vertrekt vanuit product. Seizoensgebonden, vaak lokaal, met respect behandeld. Maar wat het verschil maakt, is hoe dat product het vuur ontmoet. Grillen, roosteren, gecontroleerd laten karamelliseren—technieken die eenvoudig lijken, maar precisie vragen. Want vuur vergeeft niet.

Wat mij opvalt is de balans: kracht en finesse tegelijk. Rokerigheid zonder te domineren. Zuren die het geheel optillen. Texturen die blijven spelen.

Elk gerecht vond ik lekker behalve, de zeekat omdat inktvis gewoonweg minder mijn ding is. Ik ben niet zo’n fan van die wat ik dan noem:  ‘rubber’ structuur, voor mij iets te veel kauwen…

SMAKELIJK!

Dan die eerste aspergers met gerookte dooier, aspergemelk en crunch van amandel. Ik kon zeker nog meer aan. Topgerecht! Eveneens lekker, het hoofdgerecht, de gegrilde pieterman met kokkels. Oh, wat eet ik graag kokkels! En  danhet frisse van die doperwtjes en tuinboontjes. Smaakvol.

Als dessert,  coupe colonel , een klassiek Frans dessert bestaande uit bol citroensorbetijs overgoten met vodka.  Ik kende het niet maar dàt smaakte erg verfrissend, strak en krachtig. Tot slot de lunch afgesloten met een heerlijke kop koffie!

Verdict: gaan eten hier is zoals het moet zijn!

Toch nog even meegeeven dat ik ook de manier waarop alles aan tafel gebracht werd, onthouden heb: rustig. Zonder haast. Zonder te veel uitleg, maar net genoeg.

En mijn mystery guest Wim kijkt, proeft, denkt en laat vaak zijn smaakvoorkeuren zien door een duidelijk gebaar of zegt dan:
‘Dat vind ik top hoor, zo’n dingen’…

Na het menu wachtte hem nog een opdracht: zijn getuigenis. Daarvoor  gingen we even in afzondering.

Wim, hoe was deze gaan eten voor jou? 

TELEFOON

Bellen of mailen

+32 51 30 17 45

info@vonk-gastrobar.be