27 september – 12AM

Gaan eten in Gent. Dichtbij het restaurant van afspraak, vond ik een parkeerplaats. Ik stapte uit, deed mijn betalingsplicht en vond meteen dat ik in een gezellig woongedeelte van de stad was beland. Eerlijk gezegd wist ik niet eens dat ik in het Patershol was aangekomen. Plots liep ik met mijn tafelgenoot, die zich hier meteen thuis voelde, door die kleine straatjes met kasseien en oude gevels.  En dan, een fraai wit geverfd gevelpand, geen groot uithangbord, maar wel een mooie ‘blauwe’ met daarop *KAREL, de stoute* en verder geen drukte, gewoon een rustig hoekje van Gent dat me meteen nieuwsgierig maakte.

We komen vanuit de hall binnen in de ‘apero’ ruimte met comfy zetels en gastvrouw Lien Van De Velde verwelkomt ons van harte en stelt ons voor een gastvrije keuze: nuttigen jullie een aperitief hier of aan tafel?

Bruno en ik kijken elkaar aan en zonder veel woorden antwoorden we dat we deze ruimte met veel lichtinval en die mooie ‘koningsblauwe’ zitstoelen willen uitproberen. Oh ik houd van dat ‘sapphire blauw’! Blauw is een kleur die veel mensen associëren met rust, balans, orde en wijsheid. Alvast vind ik er ‘rust’.

We waren de eerste gasten van deze middag, dus heel snel gunde ik mezelf een blik op de zaal. Ik werd meteen meegezogen in de interieurstijl. Je komt als het ware in een homy woonkamer terecht met enkele tafels, sober en verzorgd: een kaarsje op tafel, een linnen servet, waterglazen, en een broodbordje. Bruin en beigegetint meubilair, een prachtige lichtarmatuur in het midden van de zaal én een volledige muur in opnieuw dat mooie sapphire blauw sieren de ruimte. Het oogt licht Scandinavisch. Een thuisgevoel.

Een prachtige bloementuil siert de schouw, als van een ‘Van Gogh’ schilderij. Omhoog kijkend, zie je het vlokkenplafond en later zouden we het gewaar worden hoe goed de akoestiek er is. Iets waar ik zelf nogal gevoelig aan ben: je eet zelden alleen in een restaurant maar daarom hoef ik niet te horen waar de buren over praten. In dit restaurant stil rumoer met passende muziek dat weliswaar anders klinkt dan in de meeste restaurants (*).

Een aparte kleine zaal wordt gescheiden door een doorkijkmuur met enkele huiselijk decoratieve elementen.. Dit lijkt me de ideale privéruimte voor grote gezelschappen.

Lien en Thomas hebben  goed nagedacht over hoe ze hun restaurant wilden inkleden. Alles werkt samen om je op je gemak te laten voelen. Je merkt dat hier aandacht is voor een rustgevende sfeer, maar dat het nooit de hoofdrol opeist.

Van de verfijnde amuses bij het frisse huisaperitief tot de gerechten van de gastronomische menu. Het was genieten van een verrassende keuken!

Chef Thomas De Muynck laat lokale producten spreken, maar op een manier die je niet altijd verwacht. Een gerecht dat eenvoudig klinkt, een stukje kip (zwartpootkip met girolles, miso en groene peper) of een gerecht van een lekkere groente (knolselder en tarbot) waren voor mij een waar genoegen te proeven.

Verrassend!

Altijd texturen en smaken die perfect op elkaar aansluiten, soms subtiel, soms met een tikje pit – maar altijd puur en logisch.

Wat me vooral bijbleef, was de starter: de *Irish mor oester N°1*. En ik die niet vlug een oester eet… Ik onthoud de frisse zuurheid van zuring, het pittige van jalapeño en de lichte zoetheid van appel. Alles vormde een verrassende combinatie die de oester perfect aanvulde. Het was een gerecht dat je meteen wakker schudde, maar op een verfijnde manier.

Alles verliep vlot en het was ook erg fijn om met elk van het keukenteam aan tafel kennis te maken. Vriendelijk en met een vleugje humor. Daar houd ik van!

Tijdens het menu gebeurde iets bijzonders: chef Thomas komt aan onze tafel om een ‘extra’ gerecht in te zetten dat binnenkort op de kaart staat. Het voelde erg oprecht, alsof hij de passie van zijn keuken met ons wilde delen. Dat moment maakte de ervaring nog persoonlijker, en liet zien hoe betrokken hij bij elk detail is. Wij waren zijn proefkonijnen en ik voelde mij vereerd.

Wat dit menu compleet maakte, is ook wel de wijnselectie. Elke wijn die werd voorgesteld, leek zorgvuldig gekozen om de gerechten te versterken. Van een frisse, minerale witte wijn bij de oesters tot een zachte, volle rode wijn bij een rijkere hoofdschotel – het voelde nooit geforceerd, maar altijd natuurlijk en ondersteunend. Sommelier Hanne Boddez nam de tijd om de keuzes uit te leggen, waardoor je het gevoel krijgt dat de wijn echt deel uitmaakt van het verhaal op je bord.

Ter info: de wijnen waren voor mijn gast, Bruno, die nauw lette op de matches, ik koos voor de alcoholvrije infusies die nooit zoet proefden maar altijd gepast. By the way: iemand moet BOB zijn…

Het fijne is dat je hier de tijd krijgt om écht te genieten van wat op je bord ligt. De gerechten en wijnen nodigen uit tot aandachtig proeven, en dat maakt de hele ervaring rustiger, bijna meditatie-achtig. De bediening past daar perfect bij: vriendelijk, warm en persoonlijk, zonder te veel poespas.

Ik merkte dat ik trager at dan anders. Alsof elk gerecht me vroeg om even stil te staan, niet alleen bij wat op mijn bord lag, maar ook bij het moment zelf.

De bediening paste naadloos in dat ritme. Geen opgeklopte zinnen, geen theater, maar een vanzelfsprekende gastvrijheid. Het voelde niet als een restaurantbezoek, eerder als thuiskomen in een huis waar zorg en aandacht tastbaar aanwezig zijn.

Bourgondisch gaan eten? Da’s zeker da!

Toen ik later weer buiten stond, keek ik rond alsof ik de straat opnieuw moest leren kennen. Het Patershol leek me plots meer vertrouwd en ik wist meteen dat ik hier nog terug zou komen. Terwijl we terug naar onze parkeerplaats liepen, hadden Bruno en ik het nog steeds over ons bezoek aan Karel de Stoute. We leken verdwaald en toen hield ik halt: zet je even, Bruno, je moet nog ‘getuigen’, zeg je gedacht: hoe was deze gaan eten voor jou?

TELEFOON

+32 (0)9 224 17 35

mailto:welkom@restkareldestoute.be